Psycholog Warszawa MÓJ LĘK – TWÓJ LĘK 12
wszystko o psychologii, psychologia i życie, psychologia i rzeczywistość, psychologia i zdrowie

Forum psychologiczne dotyczące zagadnień psychologicznych i teorii oraz zaburzeń psychicznych, psychiatrii, pomocy psychologicznej i psychoterapii.


You are not connected. Please login or register

MÓJ LĘK – TWÓJ LĘK 12

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Go down  Wiadomość [Strona 1 z 1]

1 MÓJ LĘK – TWÓJ LĘK 12 on Nie Lis 07, 2010 5:48 pm

Admin


Admin
MÓJ LĘK – TWÓJ LĘK

Aby mógł ukształtować się zdrowy pogląd na siebie samego, trzeba dać dzieciom także możliwość rozmawiania o ich lękach.

Wprowadzenie: „Czy wiecie, czego najczęściej boją się małe dzieci? Że, gdy będą głodne, nie dostaną jedzenia, że będą oddzielone od matki i pozostaną same. Wtedy krzyczą, by przywołać matkę. Jest to lęk wywołany potrzebą utrzymania się przy życiu.

Wraz z wiekiem zmieniają się nasze lęki. Ale wszyscy chcielibyśmy być szanowani, bezpieczni, przynależący do kogoś, solidni i samodzielni. Czasem nie wiemy, kto jeszcze przeżywa podobne do naszych niepokoje...

Dzieci podczas, gdy nauczyciel wymienia różne rodzaje lęku, podnoszą rękę do góry, gdy usłyszą znany im lęk, np.: Ilu spośród was boi się duchów? Boi się bycia w samotności? Pająków? Itp. Dzieci następnie wymieniają inne lęki.

UKRYTY KLUCZ

Dzieci opuszczają salę, tylko jedno pozostaje i chowa gdzieś klucz. Dzieci wracają do sali i szukają klucza. Kto znajdzie, nic nie mówi, tylko siada. Stopniowo coraz więcej i więcej dzieci siedzi, aż wreszcie również to ostatnie wie, gdzie jest klucz. Dzieci, które szukają najdłużej, czują się niezbyt dobrze. Można zwątpić we własne możliwości, gdy już wszyscy siedzą, a samemu się jeszcze chodzi i szuka. Ta zabawa stwarza okazję do porozmawiania z dziećmi o przeżywanych uczuciach: Jak się człowiek czuje, gdy jest ostatni. Jeżeli częściej bawimy się w szukanie klucza, każdy może znaleźć się w takiej sytuacji.

POMNIK

Uczniowie twarzą małe grupy. Każda z grup ustala, jaki pomnik będzie przedstawiała. Wszyscy mają współpracować: najpierw wspólnie podjąć decyzję, potem podczas budowania wzajemnie sobie pomagać i wspierać się. Jeżeli nie wszyscy będą w tej pracy uczestniczyć, pomnik nie powstanie.

BIBLIOGRAFIA:
• A. Faber, E. Mazlish „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”
• R. B. Adler, L. B. Rosenfeld, R. F. Proctor “Relacje interpersonalne”

Zobacz profil autora http://wszystkoopsychologii.niceboard.net

Zobacz poprzedni temat Zobacz następny temat Powrót do góry  Wiadomość [Strona 1 z 1]

Permissions in this forum:
Nie możesz odpowiadać w tematach